એક સપનું વાસી!!
કરમાયેલા ફૂલ જેવું
ખીંટીં પર લટકતાં
વપરાયેલા રૂમાલ જેવું
વપરાયેલાં સાબુની પતરી જેવું
ફ્રીજમાં રાખેલી વાસી રોટલી જેવું
વીતી ગયેલા દિવસ જેવું
કેલેન્ડરનાં ગઈ કાલનાં
ડૂચા કરેલાં કાગળ જેવું
ડસ્ટબીનમાં પડી
ડૂસકા લે છે…
સપના વિજાપુરા

પ્રેમ ના હો તો નડીને શું કરું?
ને સમય સાથે લડીને શું કરું?

મુલ્ય આંસુંનું અહીં પાણી જ છે
લોક સામે હું રડીને શું કરું?

ઓળખી હું ના શકી જો જાતને
આખી દુનિયાને જડીને શું કરું?

મન ભટકતું હોય જ્યાં ત્યાં મારું તો
બોલ સજદામાં પડીને શું કરું?

આવવાનું કોઈ વચન આપ્યું નથી
રોજ સપને આખડીને શું કરું?
સપના વિજાપુરા

સૂરજને ને મારે આડું પડ્યું
વ્હાલાએ આવવાનું  પાછું ઠેલ્યું
કાળુ વાદળું એવું ધમ ધમ વરસ્યું
માળુ જાણે માથે આભલું પડ્યું
સૂરજને ને મારે આડું પડ્યું

અંતર કાંપે મારું પાંદડું જાણે
મન મારું વળ્યું કોકડું જાણે
વાદળાની આંખમાં તણખું પડ્યું
સૂરજને ને મારે આડું પડ્યું

વ્હાલો એવો મારો ગયો સીમમાં
સૂરજ નખ્ખોદિયો દેખાણો આભમાં
વ્હાલાને મારે ભવનું છેટું પડ્યું
સૂરજને ને મારે આડું પડ્યું.
સપના વિજાપુરા

હિર્ણકશ્યપને કઈ જગાએ જઈને મારુ?
એને તો વરદાન મળ્યું
તને કોઈ નહીં મારી શકે
ન ઘરમાં ન બહાર
ન રાતના ન દિવસના
ન તલવારથી ન ભાલાથી
હું મારામાં રહેલા હિર્ણકશ્યપને (ઈગો) શી રીતે મારુ?
ન ઘરમાં ન બહાર
ન દિવસના ના રાતના
ન ભાલાથી ના તલવારથી
હું હરિશચંદ્ર જેવી સત્યવાદી નથી..
શું આ હિર્ણકશ્યપ સદા મારાંમાં જીવશે?
સપના વિજાપુરા

આપ્યું તને ઈશ્વરે જો રૂપ એમાં વળી અભિમાન શું?
જોબન જવાનું છે ને નહી આવે ફરી અભિમાન શું?

ફીરોન કે રાવણ ઘડીની બાદશાહત એમની
નાનો કે મોટો ધૂળમાં મળશે એક’દી અભિમાન શું?

દોલત હો કે એ શોહરત સાથી છે પળભરની અહીં
કાંઈ કબરમાં સાથ તો આપે નહીં અભિમાન શું?

છોરાં તમારાં ડોકટરકે એન્જીનિયર બને
એ એક દિન છોડી જવાનાં તો પછી અભિમાન શું?

કાળા મજાના કેશ લહેરાતા સુગંધીદાર છે
એ કાલ ધોળા થઈ, જશે દર્પણ ડસી અભિમાન શું?

ભક્તિ કરે પંડિત અને મસ્જીદ જાયે મોલવી
ખોટો નથી કોઈ ધર્મ ભજ અલ્લાહ હરી અભિમાન શું?

મશહૂર ‘સપના’થઈ ગઈ છે આપની તો પ્રીતમાં
સપનું હતું જે આંખનું ગયું છે ફળી અભિમાન શું?
સપના વિજાપુરા

નયનને બંધ રાખીને નિહાળુ છું
ખુદાને એમ મારામાં જ પામું છું

હું સીક્કા પ્રેમનાં બે ચાર રાખું છું
કોઈ ભૂખ્યાને જોઈને ઉછાળું છું

છો ઉગતા સૂર્યની પૂજા કરે લોકો
હું તો બસ ડૂબતા જણ ને બચાવું છું

જખમ ક્યા કેટલા મળ્યા ને કોનાથી
હિસાબ એનો થશે એવું હું માનુ છું

નયનમાં તો રહો સપના તણી વ્હાલા
નજરના નીરમાં ‘સપના’ પલાળું છું
સપના વિજાપુરા

જિંદગી શરમાય છે આ શહેરમાં
મોત પણ પડઘાય છે આ શહેરમાં

રેતની માફક હતી આ જિંદગી
ક્ષણ ને પળ સરકાય છે આ શહેરમાં

રંગ બે રંગી હતાં ફૂલો જ જ્યાં
પાનખર વરતાય છે આ શહેરમાં

આંગળીનાં ટેરવે મિત્રો હતાં
ત્યાં શત્રુ ભટકાય છે આ શહેરમા

આંસુંના બદલે મળે છે સ્મિત પણ
આમ દુખ વ્હેચાય છે આ શહેરમાં

એકદમ વિશ્વાસનું ખંડન થયું
આજ મન ગભરાય છે આ શહેરમાં

રોજ સપના તૂટવાનાં છે અહીં
ને નવાં સરજાય છે આ શહેરમાં
સપના વિજાપુરા

ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગા

પ્રેમ ઈશ્વર છે ને ઈશ્વર પ્રેમ છે
છે અમર આત્માને નશ્વર દેહ છે

હર દિવસ હો પ્રેમનો ને રાત પણ
આંખથી જે  ખૂબ  છલકે નેહ છે

વેર દુનિયાથી નથી પણ એ ખુદા
પિંજરામાં  આતમા મુજ  કેદ  છે

આ જગતનો  પ્રેમ મિથ્યા ભ્રમ  છે
પ્રેમ અવિનાશી ને શાશ્વત એજ છે

ઓ ખુદા લે ફૂલનો આ ગુચ્છ તું
તું જ છે વેલેનટાઈન, પ્રેમ છે 

આ જગતની કોણ પરવા પણ કરે?
ઈશ્ક ‘સપના’નો ખુદા ને પ્રેમ છે
સપના વિજાપુરા

મિત્રો,
સમીસાંજનું એક સપનું સાચું પડ્યું..૨૬ જાન્યુઆરી ૨૦૧૪ મારાં માટે એક યાદગાર પ્રસંગ બની ગયો.એક સપનું આંખોમાં લઈ ભારત આવી હતી. મારા દ્વિતીય સંગ્રહનું વિમોચન..અને સખત મહેનત બાદ ‘સમીસાંજનાં સપનાં’ ને જગત સામે ખૂલા મૂકી દીધા…ખૂલી આંખના સપનાં’ બાદ આ સમીસાંજના સપનાં વિશ્વકોશ ટ્ર્સ્ટ હોલમાં હવામાં પતંગિયાની જેમ લહેરાઈ ગયાં..આ સાથે મારાં મિત્રો જે આવી ના શક્યા એમનાં માટે મારો પ્રતિભાવ અને આભાર રજુ કરું છું..

સૌ પ્રથમ આપ સર્વને પ્રજાસત્તક દિવસની મુબારકબાદ..
તન વસ્યું પરદેશમાં તો શું થયું?
હું હમેશા આંખ ને દિલમાં વતન રાખું..

માનનીય ખલીલ ધનતેજવી સાહેબ,શ્રી રઈશભાઈ મણીયાર, ભાઈ શ્રી કૄષ્નભાઈ દવે,ભાઈ શ્રી હર્ષદ ત્રિવેદી સાહેબ,મારા મિત્ર શ્રી ભરતભાઇ દેસાઈ,મિત્ર શ્રી બેદાર લાજપૂરી સાહેબ તથા મારા પુત્ર સમાન ચંદ્રેશ મક્વાણા
આપ સર્વ કવિગણનો ખૂબ જ હ્રદયપૂર્વક આભાર માનું છું કે આપના અત્યંત બીઝી સ્કેજ્યુલમાંથી સમય કાઢી મારાં સંગ્રહ સમી સાંજનાં સપનાં ના વિમોચાન માટે પધાર્યા. હું ઘણી નસિબદાર લેખાઉ કે સુપ્રસિધ્ધ ગઝલકાર શ્રી ખલીલ ધનતેજવીનાં શુભ હસ્તે મારાં સંગ્રહનું વિમોચન થઈ રહ્યુ છે આ પ્રસંગ મારાં માટે ખૂબ યાદગાર થઈ જશે.મોરારીબાપુના આશિર્વચનો મળી ગયાં અને રઈશભાઈએ સંચાલનની બાગડોર સંભાળી..આનાથી વધારે સપના બીજું શું માંગે?

ખૂબ નાનો પાલવ છે મારો છ્તાં ઈશ્વર
તું ભરી દે એમાં બધી જાતનાં સપનાં

“ખૂલી આંખનાં સપનાં” પછી આપની સમક્ષ સમી સાંજનાં સપનાં ‘ લઈને આવી છું. આ સંગ્રહને પણ ખૂલી આંખનાં સપનાં જેટલી લોક માન્યતા મળે એવી અભ્યર્થના છે.કહેવાય છે કે જ્યાં ના પહોંચે રવિ ત્યાં પહોંચે કવિ…કોઈએ બરાબર કહ્યુ છે.કવિતા એટલે સપનાની દુનિયા.હકિકતથી દૂર જ્યાં એક સપનાંનું નગર વસી જાય છે.કવિતા એટલે વાદળ પર કુમકુમ પગલાં!! કવિતા એટલે સિતારાઓને ગણી ગણી પાલવમાં મૂકવાં,કવિતા એટલે ચાદની સાથે વાતો, કવિતા એટલે ઈશ્વર સાથે વાતો,કવિતા એટલે પ્રિયતમ સાથે વાતો..કવિતા એટલે ફૂલોની સુવાસને મેહસુસ કરવી,કવિતા એટલે વૃક્ષોની વેદના અનુભવવી. કવિતા એટલે પ્રાણીઓ સાથે દોસ્તી કરવી કવિતા એટલે પતંગિયાની પાછળ શબ્દો શોધવા દોડવું.કવિતા એટલે કુંવારી કન્યાનું સપનું..કવિતા એટલે કરચલીવાળા હાથની લાકડી..કવિતા એટલે સપનાની આંગળી પકડી શબ્દોની શોધમાં ભમવું..મારાં માનવા પ્રમાણે કવિતાની પહેલી પંકતિ ઈશ્વર તરફથી આવતી હોય છે પછી એને પ્રાસમાં બેસાડવાનું કામ ઇશ્વર માનવીને સોંપે છે.આજ જ્યારે એક સપનું સાચું પડી રહ્યુ છે ત્યારે દીકરાની યાદ આવી ગઈ…

એક સપનું સાચું પડે તો?
આવવા મન તારું કરે તો?

હવામાં ઊડતાં મીઠાં મધૂર પ્રેમમય શબ્દોને રદિફ તથા કાફિયામાં ગોઠવી લયબધ્ધ કવિતા બનાવવી એટલે ગઝલ..ગઝલનો આમ તો અર્થ પ્રિયતમા સાથે ગુફતગુ થાય પણ હવે બધાં જ વિષય પર ગઝલ લખાય છે.ગઝલ લખવા પ્રેરિત શ્રી વિવેકભાઈ ટેલરે કરી હતી, પણ ગઝલ લખતાં હું રઈશભાઈના પુસ્તક ગઝલનાં રૂપ અને રંગ પરથી શીખી..જોકે હજું પાશેરામાં પહેલી પૂણી છે અને આપ સર્વનો આવકાર અને પ્રેમ છે.
બીજ સપનાંનું ફળી ગ્યું છે જુઓ
એકમાંથી લાખ સરજાઈ કે બસ..

સપનાં જોવાની આદત તો નાનપણથી જ હતી…આમ તો દરેક માનવી સપનું સાથે લઈને જ જીવે છે..મારાં ઘણાં સપનાં પૂરા થયાં., ઘણાં અધૂરા રહ્યા.અને ઘણાં સપના પૂરાં થવાનાં બકી છે.સપના જોતા મારી આંખો થાકતી નથી.પણ સપનાં ની સાથે આંખોનો સંબંધ છે એવું મારું માનવું નથી.સપનાંનો સીધો દિલ સાથે સંબંધ છે.સપનાંનું ઊદભવસ્થાન હ્રદય છે.શ્રી અબ્દુલ કલામ આઝાદે એક જગ્યાએ કહ્યુ હતું કે સપને વોહ નહીં જો નિન્દમે દેખે જાતે હૈ, સપને વોહ હૈ જિસે પૂરે કિયે બગૈર નિન્દ નહી આતી….
નામ સપનાં રાખું છું
આંખ સપના રાખું છું.
કોઈ લૂટે ના એને
ધ્યાન સપનાં રાખું છું

સમી સાંજનાં સપનાં પણ મારૂ તથા મારાં પતિનું એક સપનું હતું.જે આજ સાકાર થઈ રહ્યુ છે જેના માટે હું મારાં પતિ તથા મારાં પ્રેમી મારાં જીવનસાથી શરિફ વિજાપુરાનો દિલથી આભાર માનું છું. એ હમેશા મને કહે છે તું સપનાં જો,પૂરા કરવાનું કામ ઉપરવાળાનું છે અને કોશિશ કરવાનું કામ મારું છે..શરીફ સિવાય મારું એક બીજું સપનું અમારો દીકરો શબ્બીર વિજાપુરા છે.શરિફે જો મને સપનું જોવા માટે આંખોં આપી તો આ સપનું લઈ ઊડવા માટે શબ્બીરે પાંખો આપી.
કલેજાનાં ઓ ટૂકડા ઊડવા ઊંચે ગગન આપું
સતત ખુશ્બુ પ્રસારે દૂર પાંખોમાં પવન આપું

એનાં કારણે ગુજરાતી ફોન્ટ અને વેબસાઈડ બનાવી લખતાં શીખી છું…શબ્બીર સાથે મારાં ઘણા સપના સંકળાયેલા છે..સપના સાથે દુઆઓ પ્ણ ..જેમાથી એક સપનું જે શબ્બીરે મારી આંખોને આપ્યુ હતું તે હતું ફેઈસબુકમાં જોબ કરવાનું…જે સાકાર થયું છે..આવતી કાલથી એ ફેઇસબુકમાં જોડાઈ રહ્યો છે.એનાં માટે હું શબ્બીર માટે ગર્વની લાગણી અનુભવુ છું…શબ્બીરના શબ્દોમાં કહુ તો એને ખૂબ ગર્વ થાય છે કે એની માં એક લેખીકા છે.
અંતમાં પ્રદીપભાઈ રાવળ નો આભાર માની લઉ જેમણે મને એમનાં સાપ્તાહિક જનફરિયાદમાં વિદેશનાં તંત્રી તરીકે સ્થાન આપ્યુ.અને આભાર મારાં સર્વ સગા વહાલાઓને જેમણે દૂર દૂરથી આવી આ પ્રસંગમાં ઉપસ્થિતી આપી મને પ્રોત્સાહિત કરી છે.

ફરી એક વાર આભાર મારાં જીવનસાથીનો જેમણે મને સતત લખવા માટે પ્રોત્સાહન આપ્યુ છે.અને ખાસ આભાર જાફર દાંત્રેલિઆનો જે મારો ભાણીઓ છે.નો જેણે આ કાર્યક્રમમાં કોઈ કમી ના રહે એની ચોકસાઈ રાખી છે.આંતમા કવિગણનો આભાર અને શ્રોતાઓનો ધન્યવાદ…
સપના વિજાપુરા

તને પુષ્પ ધરવાનો મોકો મળ્યો
ખુદાને ય ભજવાનો મોકો મળ્યો

નયનમાં ય તરવાનો મોકો મળ્યો
જીગરમાં ય વસવાનો મોકો મળ્યો

હતું ગામ નાનું મજાનું છતાં
વિદેશે ય ફરવાનો મોકો મળ્યો

સુવાળો હતો હાથ મુજ હાથમા
કિરણમાં નહાવાનો મોકો મળ્યો

ઘણી નાવ ડૂબી છે કિનારા ઉપર
મને તો ઉભરવાનો મોકો મળ્યો

રહું ક્યા સુધી ચૂપચાપ એ હ્રદય
લે બોલું કહેવાનો મોકો મળ્યો

ગઝલ આમ તો કોણ આ સાંભળે
અહી કૈંક કહેવાનો મોકો મળ્યો

આ ‘સપના’ ખરી છે, દિવસ છે છતાં
લો સપને ય સરવાનો મોકો મળ્યો

સપના વિજાપુરા