નદી સુકી પડી,જળની તુ આશા રાખમા
કદી બાવળ કને ફળની તુ આશા રાખમા
કદી આવે નહી વિતી ગયો છે તે સમય
ફરી એ પ્રેમનાં એ પળની તુ આશા રાખમા
હરણ માફક તુ મ્રુગજળની તરફ ના દોડ્જે
મળે ના રણ મહી જળની આશા રાખમા
અડીખમ પર્વતો ખસવાની વાતો માનજે
મનૂજ બદલાય એઅ પળની તુ આશા રાખમા
પડી ગઇછે અહીં સંબંધમાં ગાંઠો ઘણી
ઘડીમાં છુટ્શે એ વળની આશા રાખમા
બધાં આ સ્નેહના સિક્કા કહો રાખુજ ક્યાં
છે બરળી તો વગર તળની,તુ આશા રાખમા
તજી આ જગ ગયા પાછા પધારે ક્યાં ફરી
ઉઠ્યા છે એમના અંજ્ળ તુ આશા રાખમા
કઈક અંદર મરી ગયું છે
પ્રેમ બળતણ ઠરી ગયું છે
સ્પર્શની લાગણી ના રહી
ટેરવું પણ ડરી ગયું છે
પાંદડું જે નજરમાં હતું
વૃક્ષથી એ ખરી ગયું છે
બદનસીબ છે આ દિલ પણ
કોઈ પાછું ધરી ગયું છે
લીલું છમ ઘાસ જોઈને
ઢોર ઢાખર ચરી ગયું છે
જે જવાનું હતું તે ગયું
આંસું આંખે ભરી ગયું છે
માછલી જેવું લપસી ગયું
એક સપનું સરી ગયું છે
જીવવાની ઇચ્છા જુઓ
ડૂબતું જણ તરી ગયું છે
એક ‘સપના’નું માતમ શું?
એક આવ્યું ફરી ગયું છે
સપના વિજાપુરા
૨-૧૫-૧૨
ચાંદની રૂપેરી પથરાઈ કે બસ
યાદની એવી સોય ભોંકાઈ કે બસ
તરબતર છું પ્રેમમાં હું આપનાં
આજ એવી હું ય ભીંજાઈ કે બસ
કેશમા જે ફૂલ શણગાર્યુ તમે
મહેક એની દૂર ફેલાઈ કે બસ
પ્રેમમાં તારાં હું પણ બદનામ થઈ
આસમાને વાત ડહોળાઈ કે બસ
સાથ તારો મારો જીવન ભર સુધી
પ્રેમ મદિરા એવી પીવાઈ કે બસ
બીજ ‘સપના’નું ફળી ગયું છે જુઓ
એકમાંથી લાખ ઝળકાઈ કે બસ
સપના વિજાપુરા
૨-૧૪-૧૨
