અવિશ્વાસની

છેલ્લી ઈંટ આજે

મેં ભીંત ઉપર મૂકી

હવે આ હ્રદયનાં

અંધારાં ઓરડામાં

વિશ્વાસનું એક પણ

કિરણ પ્રવેશી નહિ શકે.

-સપના વિજાપુરા

દર્દ ખુદ જ્યાં દવા બની જાય
ઈશ્ક બસ ત્યાં મજા બની જાય.

આવશે ભાવ માલિકીનો તો,
પ્રેમ મોટી સજા બની જાય.

સાવ નાનું છે આમ તો કાપડ,
એ ગગન પર ધજા બની જાય

પ્રેમમાં હોય ના નિવૃતી પણ
આ અબોલા  રજા બની જાય .

માણસોની છે ભીડ ઘરમાં આ
હોય તું જ્યાં સભા બની જાય

હોય તારી ગોદ ને મરણ મારું
સ્વર્ગ  જેવી કઝા બની જાય

આજ સપનાં નવાં તું સજવાં દે
શું ખબર શું હવા બની જાય?

કઝા= મૃત્યુ

-સપના વિજાપુરા

રાત હાયે જાય ભારી શું કરું?
યાદની છે ધાર કારી શું કરું?

ઝેરથી મારે,તો શબ્દોથી કદી,
પ્રેમથી મીઠાં તે મારી શું કરું?

ચાંદ છો વધતો ને ઘટતો રહે,
યાદ તારી એક ધારી શું કરું?

હો ભલે ધનનાં ભર્યા ભંડાર પણ,
એમનાં મન છે ભિખારી શું કરું?

ઈશ તારો હો  કે મારો એક છે,
વાત સર્વ એ નકારી શું કરું?

નંદવાતા રોજ રોજ દિલ અહીં,
આવશે મારી ય વારી શું કરું?

હોય એ મા,દીકરી ,પત્ની,બહેન,
રોજ પીસાતી જ નારી શું કરું?

ચંદ્ર તારા રૂપમાં આવે કદી,
રાખું ખૂલી એક બારી શું કરું?

હું કરું ટીકો તને કાજળ તણો,
હું બલા લૌ ,જાઉં વારી શું કરું?

છે જનાઝો કોઈ દિલ વાળી તણો,
નીકળી સપનાં સવારી શું કરું?

-સપના વિજાપુરા

મિત્રો,
આજે હું એક ઘણાં ઉદાસ સમાચાર સાથે આ ગઝલ લઈને આવી છું.શિકાગોમાં એક જુવાન ઝેન નકીનું પાર્થિવ શરિર મીશીગન લેઈકમાંથી મળી આવ્યું. ઝેન ૧ મેના દિવસથી મીસિંગ હતો.અને ૨૪મી મેના એની લાશ મળી.મારાં દીકરા શબીરનો ક્લાસમેટ હતો.અને અમારી કોમ્યુનીટીનો એક હોશિયાર અને અભિલાષી જુવાન હતો.એની માની હાલત મને ખબર છે.મન એટલું ઉદાસ હતુ તો ક્યાં જાઉં? મારાં દોસ્તો પાસે આવી ગઈ આ ગઝલ લઈને ! આ ગઝલનું શિર્ષક મેં માની તડપ અને પ્રતીક્ષા જોઈને રાખ્યું છે અલ્લાહ ઝેનનાં આત્માને શાંતિ આપે.

સપના

પ્રતીક્ષાનો અંત આવ્યો,
જો જો તારો લાલ આવ્યો.

નીરખતી’તી બારણુ એ,
આંગણ કેવો ચાંદ આવ્યો.

દોડી પગરવ સાંભળી એ
મારો જાનીસાર આવ્યો.

આંખોનાં પાણી  ન ખૂટ્યા,
ખૂબ જ જ્યારે યાદ આવ્યો.

અરમાનો તો  હોય માના,
કે જો દુલ્હો ગૃહ આવ્યો.

તાત તણા દિલની તું ઠંડક
માતાનો આરામ આવ્યો.

રાત્રિ વીતી વાટમાં તુજ
કેવો આ અંધાર આવ્યો?

સાંભળી  દર પર ટકોરો,
ભાગી તું કે ઝેન આવ્યો.

ટપ ટપ આંખો છે ટપકતી,
મેહૂલો ચોધાર આવ્યો.

પ્રતીક્ષાનો અંત આવ્યો
આજ  જનાજો દ્વાર આવ્યો.

‘સપના’ તું સંભાળ સપનાં,
કેવો કપરો કાળ આવ્યો.

-સપના વિજાપુરા

દોસ્તો આજે મારાં બ્લોગમાં એક પ્રેમકહાની મૂકું છું.પ્રેમ માણસને કેવી રીતે હીલ કરે છે.એની સત્ય કથા છે.આપણે મંદિરનાં અને મસ્જીદનાં અને ચર્ચનાં પગથિયાં ઘસી નાંખીએ છીએ ઈશ્વરની શોધમાં જ્યારે ઈશ્વર તમારામાં જ બેઠો છે.બીજાંને નુકસાન કરવા કરતા પ્રેમથી આપણે બાજી મારી શકીએ.

ફ્લોરીડામા રહેતી  ચેલીને ઘરે એની મમ્મી ફિલીપીનથી આવી.મા દીકરીને ઘરે આવી ખુશી ખુશી. પણ આ ખુશી લાંબી ના ચાલી.મા મેરીની તબિયત અચાનક ખરાબ થઈ ગઈ.ચેલી એમને હોસ્પીતલ લઈ ગઈ.ડોકટરે થોડાં ટેસ્ટ કર્યાને ચેલીને કહ્યુ કે માને બ્રેસ્ટ કેન્સર છે..અને થર્ડ સ્ટેજમાં છે મા પાસે બે થી ત્રણ મહિના છે જીવનનાં.મા દીકરી ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યા.

મેરી ૮૦ વરસની સ્ત્રી છે.૨૦ વરસ પહેલા વિધવા થયેલી મેરી એકલી ફિલીપીનમા રહેતી હતી.એ ના પહેલા પતિથી ક્યારેય એને પ્રેમ મળ્યો ન હતો.હડ્ધૂત જિંદગી જીવી પતિ સાથે.૨૨ વરસે લગ્ન થયાં.આ લગ્નથી એને એક દીકરી થઈ ચેલી.જે અમેરિકા આવી ગઈ. મેરીએ પોતનાં પતિ સાથે ૩૮ વરસ પ્રેમ વગર કાઢ્યા.પ્રેમનું પુષ્પ હમેશ માટે પાણીનાં સિંચન વગર કરમાયેલુ રહ્યુ.સાચો પ્રેમ કોને કહે એ મેરીને ખબર જ ન હતી.અને હવે આ કેન્સરની બિમારી!!દુખ એની કિસ્મતમા લખેલું હતું.

મેરીનું રુટીન હતું દર રવિવારે ચર્ચમાં જવાનું. એ દિવસે પણ એ ચર્ચમાં ગઈ.જિંદગી માટે ઈશ્વરનો આભાર માન્યો.અને પાછી વળતી હતીને એને જેઇમ્સ મળ્યો. લગભગ ૮૫ વરસનો જેમ્સ તંદુરસ્ત દેખાતો હતો.સાથે સાથે ચાલતા જેમ્સએ જાણી લીધું કે મેરીને કેન્સર છે અને ૨ થી ૩ મહિનાની મહેમાન છે.બન્નેએ મોડે સુધી વાત કરી..મેરી ઘરે આવી. જેમ્સમાં એક નકારી ન શકાય એવૂ આકર્ષણ હતુ.મેરી રાતે પણ એના વિચાર કરતી સુઈ ગઈ.પણ પછી જાણે કેમ આવતા રવિવારની રાહ જોવા લાગી.રવિવાર આવ્યો. મેરી ચર્ચમા દાખલ થઈ. આંખો જેમ્સને શોધવા લાગી. જેમ્સને જોતા એનાં ચહેરા ઉપર રોનક આવી ગઈ. ફરી બન્ને સાથે બેઠાં વાતો કરી.અને ખબર નહી કેમ જેમ્સએ પૂછ્યુ”મેરી મારે મુવી જોવા જવાનુ છે તારે આવવું છે?”મેરીમાં ના પાડવાની તાકાત જ ન હતી.આમ બન્ને કોઇ ને કોઈ બહાને મળવા  લાગ્યાં.ક્યારેક મેરીને હોસ્પીતલ લઈ જાય ક્યારેક ફાર્મસીમાં.બન્ને એકબીજાંને ચાહવા લાગ્યાં.

એક દિવસ બન્ને પાર્કમાં બેઠાં હતા.સામે સુંદર ફૂલો કુરાનની આયાતોની જેમ ગોઠવાયેલા હતાં.પાણીનો ફુવારો ચર્ચના ઘંટ જેવો અવાજ કરી રહ્યો હતો.વાતાવરણમાં પ્રેમ હતો.જેમ્સે મેરીનો કરચલીઓવાળો હાથ મુલાયમ રીતે પકડીને પૂછ્યું,”મેરી મારી સાથે લગ્ન કરીશ?”મેરી સ્તબ્ધ થઈ આ વાક્ય સાંભળી રહી.મેરી કહે,”જેમ્સ, તને ખબર છે કે હું બે ત્રણ મહિનાની મહેમાન છું.તારી સાથે લગ્ન કરીને તને દુખી કરુ?”જેમ્સએ એનાં સુંવાળા મીઠાં અવાજમાં કહ્યુ,”મેરી આ બે ત્રણ મહિના મારી જિંદગીનાં સૌથી વધારે પ્રેમમય અને સુખમય હશે.તું મને આ સુખ નહીં આપે?”મેરીની આંખોમાંથી શ્રાવણ ભાદરવો શરૂ થઈ ગયો.મેરી જિંદગભરથી આ પ્રેમની રાહ જોતી હતી.આજે ઈશ્વરે એના દામનમાં મૂકી દીધો જ્યારે એ જિંદગીનાં આખરી પડાવ પર હતી.ના કેવી રીતે પાડે?

ચેલી ખૂશ હતી કે માને કોઈ સાચા હ્ર્દયથી ચાહવાવાળુ મળ્યું.સાદાઈથી ચર્ચમાં લગ્ન થઈ ગયાં.બન્ને દસ દિવસ ફરી આવ્યા.મેરી ખુશ છે.

જેમ્સ મેરીને હોસ્પીતલ ચેક અપ માટે લઈ ગયો. જેમ્સ રુમની બહાર સજળ આંખે બેઠો હતો.થોડીવારમાં ડોકટર બહાર આવ્યાં.જેમ્સની સામે જોઇને બોલ્યા,”મિસ્ટર જેમ્સ તમે મેરીના..”જેમ્સ એકદમ ડોકટરને અટકાવીને બોલ્યો,”હું મેરીનો પતિ છુ.”ડોકટર કહે,”મારે તમને એક સારાં સમાચાર આપવાના છે.મેરી પહેલીવાર હોસ્પીતલમાં આવી અને મે એને કહ્યુ હતુ કે એનું કેન્સર થર્ડ સ્ટેજમાં છે.અને બે ત્રણ મહિનાથી વધારે જીવશે નહીં પણ હવે જ્યારે હું એને ચેક કરુ છું તો એ સારી રીતે ક્યોર થઈ રહી છે.ઇલાજ ચાલુ રાખો..મે ગોડ બ્લેસ હર.”

જેમ્સ ખુશીથી પાગલ થઈ ગયો અને રુમમાં ધસી ગયો. મેરીને પોતાની મજબુત બાહોમાં લઈ લીધી.આ વાતને અઢી વરસ થયાં.

મેરી અને જેમ્સ બન્ને ફ્લોરીડા હજી છે અને પોતાનુ જીવન પ્રેમથી અને ખુશીઓથી વધારી રહ્યા છે.Love heals.

જોયુને દોસ્તો પ્રેમ કેન્સરને પણ હીલ કરી શકે છે!!

-સપના વિજાપુરા

ક્યાં ઢળી શ્યામ રાત યાદ નથી
સૂર્ય ભૂલ્યો છે માર્ગ યાદ નથી.

કોઈ સંગીત સંભળાય નહિ,
કેમ તૂટ્યો છે સાઝ યાદ નથી

ખૂબ અંતર છે આજ દિલોમાં
શીદને સાથ સાથ યાદ નથી

હીંચકો ઝૂલતો છે આજ સુધી,
કોણ આવ્યું છે યાદ? યાદ નથી

ઘાવ છે આ બધા જ જૂનાં પણ
કેમ છે લાલ લાલ યાદ નથી

છે કબર અર્ધ અર્ધ સપનાંની,
કોણ ‘સપના’ હા આજ યાદ નથી

-સપના વિજાપુરા

ધર્મનાં નામ પર ધતિંગો છે
હા થતાં રોજ રોજ દંભો છે

આમ તો કેટલાય દિલ તોડે ,
હાથમાં  તે જ  શિવલિંગો છે.

છે હ્રદય કુવિચાર તસ્બી હાથ
શેખ તારા અનેક રંગો છે.

હું જ છું ધર્મને સમાજો હું
એક ઈશ્વર ને એક બંદો છે.

મુહ મે રામ ને બગલ છૂરી,
બે ચહેરા તણા આ ભુજંગો છે.

બોંબ નિર્દોષ પર પડે છે જો
આમ ઘર ઘર થતા સત્સંગો  છે

સાધુ ને પીર દાકતર બન્યાં
એમના ચાલતાં બસ ઢોંગો છે

ચાદરો કેટલી ચડે  દરગાહ,
જા જઈને જો કોણ નંગો છે

રોજ’ સપના’ અહીં તમાશા આ
હાલ જોઈ ઇશને અચંબો છે

સપના વિજાપુરા

આજે માતૃદિને બા તારી યાદ ખૂબ આવી બા જોતું પાસે હોત તો તારાં હાથ ચુમત અને કહેત જનનીની જોડ સખી નહી જડે..આપણી વચે ઘણુ કહેવાનુ રહી ગયું.હું પરદેશ આવી અને તારા પ્રેમાળ સાયાથી દૂર થઈ ગઈ.આજે એટલુ કહું ..કદી કહ્યુ નથી અને કહેવાની જરૂર પણ ન લાગી..હાથ જોડીને કહું..તારાં ઋણ નહી ઉતારી શકું..બા  જો જન્ન્ત સુધી મારાં સલામ પહોંચે તો ઓ ફરીશ્તાઓ મારી માને એટલું કહેજૉ તારી લાગણીની ભીનાશ હજું પણ મધુરપ ફેલાવે..
સપના

આજ પણ

કલેજામાં કરવત ચલાવે,

જૂનાં સાડલામાં વિંટળાયેલુએ દુબળુ શરીર

અનેએ શરીર પર પડેલા છાલાં,

લાચાર આંખોમાં થીજેલા બે આંસું,

કેટલું બોલવા ઈચ્છે પણ

ન બોલી શકતા તે સુકા હોઠ,

અઢળક મમતા ભરી આંખો..

શું બોલી?

-સપના વિજાપુરા

આજે માતૃદિને આ રચના મારી વ્હાલસોયી સાસુને અર્પણ કરું છું.જે આ ફાની દુનિયા છોડીને જન્નત તરફ પ્રયાણ કરી ગઈ છે.જેણે આખી વિધવા જિંદગી એક્લા હાથે ફ્ક્ત બાળકોને ઉછેરવામાં કાઢી આનાથી વધારે માતૃદિનની અંજલી કોને હોય શકે?

મા ઓ માતા સલામ મારાં છે
મા ચરણ આ  કલામ તારાં છે

તું જ ભરથાર ધામ સીધાર્યા
બાળકો આઠ, દિન નઠારાં છે

છે કરુણા તણી જ મૂરત તું
પ્રેમનાં રંગ તુ જ સારાં છે

તું અડી ખમ છે ઢાલ સર્વોની
બાળ તારા બધાં સિતારા છે

દોહતી ગાય ખેડતી ખેતર
કેટલાં રૂપ માત તારા છે

જાન તારી કરી  સમર્પીત
તું જ મઝધાર, તું  કિનારા છે

સ્ત્રીત્વનું શ્રેષ્ઠ રૂપ આ તારું,
ગોદ રમતા આ સંત સારાં છે

નેહ આંખો મહી વહે તારી
તું  અવિરત સ્નેહ ધારા છે

મા ઓ મા લો સલામ મારાં હો
આજ સપનાં સફળ અમારાં છે

-સપના વિજાપુરા

મારી ચોરસ બારીમાંથી
એ ડોકિયા કરે
અડધી રાતે મારી સાથે
આંખ મીંચામણા કરે
એની શિતળતા મને ભીંજવી નાખે
હું આંખો બંધ કરીને
એની શિતળતામા મહાલુ
ધીરે ધીરે એ મારી બારીમાંથી ખસી ને
બીજાંની બારીમાં જાય..
તો પણ હું રાત પડવાની રાહ જોઉં
કે ક્યારે એ મારી બારીમાંથી ડોકિયું કરે.
ચૌદ દિવસે એ પુરો ચહેરો બતાવે..
હવે એને ઘટતા ઘટતા નખ જેવો બનતા જોઉં
અને અમાસમાં એને આકાશમાં શોધુ
મારી બેચેન આંખો સિતારાઓને પૂછે” ક્યાં રહી ગયો”?
ફરી નખ જેવો બની મારી આશાઓને જીવંત કરે
ફરી તારાં પૂર્ણ થવાની રાહ જૉઇશ વ્હાલમ..

-સપના વિજાપુરા